Dehydrogenaza mleczanowa LDH

Dehydrogenaza mleczanowa (LDH) to enzym wewnątrzkomórkowy biorący udział w produkcji energii w komórkach ciała. Występuje w cytoplazmie wszystkich komórek. Największe jego stężenie znajduje się komórkach mięśni szkieletowych, mięśnia sercowego, mózgu, wątroby, w leukocytach i erytrocytach. 

Enzym LDH pojawia się we krwi w zwiększonej ilości dopiero w wyniku śmierci lub uszkodzenia tkanek. Z tego też powodu LDH nie jest specyficznym markerem pomocnym w ustaleniu miejsca uszkodzenia tkanek.

Oznaczając poziom LDH w płynie z jam ciała, można odróżnić wysięk od przesięku oraz określić rodzaj zapalenia opon mózgowych (bakteryjne czy wirusowe).

Wysięk występuje w uszkodzeniu tkanek lub w infekcjach bakteryjnych.

Przesięk pojawia się w wyniku wzrostu ciśnienia naczyniowego jako wynik niewydolności serca lub z powodu obniżenia ilości białek krwi np. w wyniku chorób nerek czy marskości wątroby.

Dehydrogenaza mleczanowa LDH – cel badania 

Aktywność dehydrogenazy mleczanowej LDH wykonuje się najczęściej w zawale mięśnia sercowego jednocześnie z troponiną oraz w białaczkach, niedokrwistości hemolitycznej, żółtaczkach hemolitycznych, w diagnozowaniu szpiczaka mnogiego i chłoniaków.

Możliwe powody odchyleń od normy

Zwiększona aktywność LDH we krwi może być spowodowana chorobami takimi jak: zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego,  uszkodzenie tkanek mięśnia sercowego, anemia megaloblastyczna, anemia hemolityczna, żółtaczka hemolityczna, choroby wątroby wywołane przez zakażenia wirusowe, uszkodzenia toksyczne, niedotlenienie, choroby dróg żółciowych, choroby i uszkodzenie mięśni szkieletowych, nowotwór wątroby, zator płucny, szpiczak mnogi i chłoniaki, dystrofia mięśniowa, zapalenie wielomięśniowe, stany pooperacyjne, wstrząs itd.