Wapń zjonizowany met. ISE

Wapń zjonizowany stanowi ok. 40–50 proc. wapnia całkowitego.

Wskazaniem do monitorowania stężenia wapnia wolnego we krwi jest występowanie objawów zaburzeń poziomów tego pierwiastka.

Jest on najbardziej aktywną formą wapnia i bierze udział:

• w procesach krzepnięcia krwi,
• regulacji skurczu mięśni, w tym także mięśnia sercowego,
• w przewodnictwie nerwowym zachodzącym między neuronami,
• w kontroli równowagi elektrolitowej organizmu,
• w procesach regulacji pracy układu hormonalnego.

Wapń zjonizowany - cel badania 

Wapń jest jednym z głównych makroelementów występujących w ludzkim organizmie. Wapń w organizmie znajduje się w dwóch formach: związanej i wolnej (zjonizowanej). W formie związanej wapń odpowiada za budowę kości szkieletowych i zębów (w postaci hydroksyapatytu). W postaci zjonizowanej jest najbardziej aktywną biologicznie formą tego pierwiastka. Poziom wapnia zjonizowanego oznacza się w diagnostyce chorób: układu kostnego, nerek, układu nerwowego, układu sercowo-naczyniowego, układu krzepnięcia krwi. Badanie to wykonuje się również u pacjentów z podejrzeniem nadczynności przytarczyc.

Możliwe powody odchyleń od normy

Najczęstszymi objawami podwyższonego stężenia wapnia we krwi (hiperkalcemii) należą:

• częstsze oddawanie moczu,
• zwiększone pragnienie,
• rozwój kamicy nerkowej,
• zaburzenia rytmu serca,
• bóle brzucha, mdłości, wymioty,
• ogólne pogorszenie samopoczucia,
• szybsze męczenie się,
• zaparcia,
• uczucie dezorientacji, splątanie, zaburzenia świadomości,
• bóle głowy,
• senność.

Najczęstszymi objawami obniżonych stężeń wapnia we krwi (hipokalcemii) należą:

• tężyczka – nadmierny, zbyt silny skurcz mięśni szkieletowych,
• bóle brzucha,
• zaburzenia rytmu serca,
• pogorszenie samopoczucia,
• światłowstręt.