Kał na pasożyty metodą MiniParasep

Badanie kału na pasożyty u dzieci, jak i osób dorosłych jest ważnym narzędziem diagnostycznym dla lekarzy. MiniParasep jest to zestaw do zagęszczania kału, zapewniający wysoką skuteczność w wykrywaniu jaj, cyst i larw pasożytów w pobranych próbkach kału. To szybka metoda wykrywania obecności pasożytów wewnętrznych człowieka. Badanie polega na preparowaniu próbki kału metodą zagęszczeniową, umieszczeniu preparatu pod mikroskopem i identyfikacji obecnych pasożytów lub ich jaj. Badanie obejmuje identyfikację takich pasożytów jak płazińce, obleńce lub nicienie. W niektórych przypadkach może być konieczne wykonanie dodatkowego testu laboratoryjnego, aby potwierdzić diagnozę.

Kał na pasożyty metodą MiniParasep - cel badania 

Badanie kału w kierunku pasożytów to metoda diagnostyczna stosowana do wykrywania pasożytów, larw lub ich jaj. Badanie polega na analizie odpowiednio przygotowanej próbki kału pod mikroskopem. Wyniki badania są szybkie i pomocne w postawieniu diagnozy i opracowaniu planu leczenia chorób pasożytniczych. 

Jakie pasożyty wykrywa badanie kału metodą MiniParasep?

Badanie kału metodą MiniParasep umożliwia identyfikację pasożytów jelitowych takich jak owsiki, glista ludzka, tasiemce, włosogłówki, dorosłe postacie węgorka jelitowego oraz inne, rzadziej spotykane gatunki pasożytów. 

Owsiki, czyli Enterobius vermicularis rozmnażają się i bytują, wyłącznie u człowieka. Zakażenia najczęściej dotyczą, dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym, ale dotyczą również dorosłych. Objawem owsicy jest świąd okolicy odbytu, który najczęściej pojawia się w nocy i może powodować nadpobudliwość i trudności ze spaniem. Oprócz świądu objawami owsicy mogą być nudności, brak apetytu, bóle głowy, zgrzytanie zębami, nadpobudliwość i bladość skóry. Inwazja łatwo się rozprzestrzenia, często dochodzi do autoinwazji. Do zakażeń dochodzi przez połknięcie jaj, które przenoszone są za pomocą zabrudzonych rąk. 

Glista ludzka (Ascaris lumbricoides) jest pasożytem szeroko rozpowszechnionym na świecie. Głównym żywicielem tych pasożytów jest człowiek a najczęściej dzieci. Po inwazji pasożytów najczęściej rozwija się glistnica. Larwy, które są w stanie przemieszczać się, mogą uaktywnić stan zapalny, a także przedostać się do płuc, w wyniku czego może pojawić się kaszel, duszności oraz wzrost temperatury. Charakterystyczne objawy pojawiają się po przewędrowaniu glist do żółci, trzustki lub żołądka. Glisty wydalane są z kałem w okresie od 1 do 12 tygodni po inwazji pasożytów.

Tasiemce (Taenia) bytują w jelicie cienkim ludzi oraz innych gatunków zwierząt. Po zjedzeniu jaj przez właściwego gospodarza pośredniego (świnie i inne zwierzęta, a także ludzi), jaja trafiają do ściany jelit i przemieszczają się do mięśni prążkowanych, do mózgu, wątroby i innych tkanek gospodarza. Tam rozwijają się w wągry (cysticerkusy), wywołując chorobę zwaną wągrzycą. 
Po spożyciu mięsa zawierającego wągry, w jelicie człowieka pasożyty przeobrażają się w postać tasiemca dorosłego. Objawy zakażenia to najczęściej bóle brzucha, nudności, wymioty i ciągłe osłabienie. Do zakażeń Tasiemcem (Taenia) dochodzi przez spożycie niedogotowanego lub surowego mięsa wieprzowego, lub wołowego zawierającego wągry. 

Włosogłówka ludzka (Trichuris trichiura) to pasożyt, który wywołuje chorobę trychocefaloza (włosogłówszczyca). Włosogłówczyca jest chorobą, na którą zapadają najczęściej dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Objawy w przypadku intensywnej inwazji to bóle brzucha, brak apetytu, śluzowa biegunka czasami z krwią, zawroty i bóle głowy, spadek masy ciała,  stany nerwicowe, bezsenność, osłabienie, objawy skórno-alergiczne, bladość skóry. Infekcja włosogłówką u najmłodszych może skutkować wstrzymaniem wzrostu i opóźnieniem w rozwoju poznawczym.

Węgorek jelitowy, pasożyt wywołujący chorobę zwaną węgorzycą. 
Larwy węgorka wnikają przez skórę. Największe ryzyko zarażenia dotyczy osób chodzących boso lub pracujących bez rękawiczek w miejscu zanieczyszczonym fekaliami ludzkimi. Po wniknięciu przez skórę larw węgorka (stopy, pośladki) powstają zmiany skórne. Zmiany te mają charakter rumieni wędrujących, powodujących swędzenie, znikających w ciągu kilku godzin lub kilku dni. Czasami inwazji węgorka towarzyszą zmiany w miąższu płucnym, które mają charakter ognisk bronchopneumonicznych. 
Niewielka inwazja węgorka daje dyskretne powierzchowne zmiany w jelicie cienkim. Inwazje intensywne skutkują obszerne i głębokie zmiany. Charakteryzują się rozległym nieżytem z owrzodzeniami. 
Przy inwazji węgorka może wystąpić eozynofilia, czasem nawet bardzo wysoka (do 50%), oraz rumieniowe zmiany skórne. Objawy ze strony jamy brzusznej to bóle w nadbrzuszu, nudności, brak apetytu, biegunki, ogólne złe samopoczucie.

Możliwe powody odchyleń od normy

U zdrowego człowieka powyższe pasożyty nie występują.