Fosforany nieorganiczne (Fosfor nieorganiczny)

Fosfor nieorganiczny stanowi główny składnik kości wraz z wapniem. W mniejszych ilościach magazynowany jest w mięśniach - regulując kurczliwość mięśni i w innych tkankach. Stężenie fosforu zależy od tego w jakim stopniu jest wchłaniany w jelicie z pożywienia, uwalniany z kości, a następnie wydalany przez nerki. 

Fosfor nieorganiczny powinien być oznaczany razem z poziomem wapnia oraz witaminy D. Wynika to ze ścisłej zależności między ich stężeniami i wspólnych mechanizmów regulacyjnych.

Fosfor nieorganiczny- cel badania

Badanie fosforanów nieorganicznych wykonuje się w diagnostyce chorób kości, w chorobach tarczycy i przytarczyc, w zaburzeniach poziomu witaminy D3, u osób dializowanych i żywionych pozajelitowo.

Możliwe powody odchyleń od normy

Podwyższony poziom fosforu nieorganicznego (Hiperfosfatemia) we krwi związany jest z: niewydolnością nerek, niedoczynnością przytarczyc, kwasicą cukrzycową, uszkodzeniem tkanek, podczas głodzenia, nowotworami kości, przerzutami nowotworowymi do kości, przedawkowaniem witaminy D3, zwiększoną podażą w diecie. Podwyższony poziom fosforu nieorganicznego we krwi może również występować fizjologicznie u noworodków i niemowląt.

Obniżony poziom fosforu nieorganicznego (Hipofosfatemia) występuje: w niedożywieniu, podczas biegunek, przy oparzeniach, w zespole złego wchłaniania, przy niewydolności wątroby, w zasadowicy oddechowej, przy niedostatecznej podaży fosforanów, przy niedoborze wapnia, magnezu i witaminy D3, u alkoholików w stanie abstynencji, w nadczynności przytarczyc, w krzywicy opornej na witaminę D, w zespole Fanconiego.